
اما به خاطر نشر مطلبی به عنوان: ازقند پارسی تاقروت هزارگی که متاسفانه باعث دلخوری برخی دوستان فرهنگی شد، ار نشر مطلب فوق خود داری کردم.
اما کمی که از نشر این خبر گذشت؛ واکنش دوستان فرهنگی در فضای مجازی منتشر شد.
به غیر از جناب خاوری که تقریبا" واکنشی مناسبی ازخود نشان داده اند، دیگر دوستان به فکر توجیه سخنان خود افتادند. در آخرین مطلب که جناب کاظمی در وبلاگ خود نشر کرده است، در حقیقت قبل از اینکه پاسخ باشد، یک جورای ماس مالی قضیه هست.
در اینجا ذکر یک نکته را لازم میدانم. باید توجه داشته باشیم که، ایرانی ها، بدون هدف مطلبی را نشر نمیکنند وسعی میکنند کل هدفشان را در تیتر خبر ویا مطلب تحلیلی به سمع نظر خوانند برساند. در مورد اخیربا اینکه تیتر خیلی تند است ولی متن خبر وهمین طور متن سخنرانان محترم در فضای مجازی نشانگر یک بحث علمی وکارشناسی است وهیچ گونه جمله ای به کار نرفته است که نشان از به یغما رفتن شاهنامه فردوسی باشد.
بنا براین به عقیده بنده اگر دوستان فرهنگی ما سکوت میکردند خیلی بهتر ومفید تربود. زیرا هرکسی متن خبر را مطالعه میکرد متوجه میشد که قضیه اهمیتی زیادی ندارد.
من فکر میکنم نشر متن کامل سخنرانان محترم در فضای مجازی کافی بود.
به هرحال هرچه بیشتر روی این مساله مانور داده بشود برای جامعه فرهنگی افغانستان، مخصوصآ دوستانی که مقیم ایران هستند نتیجه منفی خواهد داشت.
:: برچسبها: شاه نامه فردوسی


م :
ن : شـــــــیرمحمد حــــیدری(میرافغان)




